Inzending: Een hart van armoed
De prijsuitreiking van de kunstwedstrijd over armoede vond plaats op 6 november in het gemeentehuis in Katwijk. Een van deze inzendingen was het gedicht ‘Een hart van armoed’ door Eline van Dijk.
Ik heb dit stuk geschreven in de eerste klas van de middelbare school. Na een aantal tegenslagen, merkte ik dat het steeds lastiger voor mij werd om over mijn gevoelens te praten. Ik begon mijzelf meer en meer af te sluiten van de wereld en merkte dat ik steeds meer moeite kreeg met het verwerken wat er om mij heen gebeurde. En schrijven was iets dat mij al interesseerde voor zolang ik mij kan herinneren.
Dat was het moment dat mijn teamleider van de eerste klas op de middelbare school (bedankt mevrouw Van der Gugten) mij de opdracht gaf om deze gevoelens te proberen op papier te zetten. Zo ben ik begonnen met het schrijven van korte stukjes, in zowel Nederlands als Engels. Een van deze stukken was dit gedicht. Toen ik hoorde van deze wedstrijd, ben ik dan ook door dat eerste boekje, inmiddels overgezet op mijn telefoon, gaan bladeren. Dat is wanneer ik “Een hart van armoed” weer tegen kwam.
Armoede speelt zich niet alleen af in de portemonnee, maar kan ook een emotionele en mentale betekenis hebben.
Dat is dan ook waar dit gedicht over gaat. De armoede van het verliezen van een persoon, en het niet weten of jij in hun gedachten bent zoals zij in die van jou. Het missen en het niet durven toegeven dat je die persoon mist uit schaamte omdat je dus niet zeker bent. Of dit nou gaat om een verloren vriend, een ex partner of een vervreemd familielid. “Een hart van armoed” gaat over de leegte die een persoon kan achterlaten.
Een hart van armoed.
Ik heb altijd gezegd: ‘Hulp kan ik vragen’.
Als de dagen verstreken en de kou me te veel wordt.
Is er altijd nog jij die bij mij hoort.
Nooit gedacht dat ik alleen zou zijn deze dagen.
Zo jong, en nu alleen.
Wat kan ik, zonder jou om mij heen?
Nu durf ik niet meer naar buiten.
Door schaamte gegrepen.
Dat anderen kunnen zien dat ik alleen sta in dit leven.
Niemand die me helpt.
Niemand die ik kan vragen.
En ik weet niet of ik deze last alleen kan dragen.
Mijn hoofd stopt zich vol met allemaal vragen.
Wie ben ik zonder jou?
Nu jij niet meer bestaat.
Een kilte over mijn hart.
Ik weet niet hoe dit over gaat.
Ik kijk naar de mensen, als ze om me heen verdwijnen.
Tik op het raam, om niet achter te blijven.
Maar hier sta ik dan.
En het doet jou niet zo veel.
Dat je pijn hebt achter gelaten.
Met of zonder wil.
Ik heb altijd gedacht: ‘Hulp kan ik vragen’.
Maar nu jij er niet meer bent, is die gedachte overgedragen.
Nu heerst er twijfel en angst en misschien een klein beetje woede.
Want jij hoorde er te zijn, en jij hoorde mij te hoeden.
Nu sta ik hier alleen.
En durf ik niet meer naar buiten.
Want buiten is waar jij bent.
Dus blijf ik schuilen achter de ruiten.
Nu blijf ik alsmaar denken: ‘Wat als ik jou weer zie?’
Zou je me dan horen, of vervaagt die kilte niet?
Mijn hart voelt leeg en kil, arm van de mensenliefde.
Het leven dat had kunnen zijn, is het leven dat mij verliet.
Over dit werk had de jury de volgende dingen te zeggen:
“Een triest beeld.”
Bekijk hieronder de foto van Paul van Houten.
